Haartopper & androgene alopecia: de reactie van de omgeving na een week dagelijks dragen.

Bij mij werd op 20-jarige leeftijd androgenetische alopecia vastgesteld. Tien jaar later, toen mijn onzekerheid groeide doordat mijn hoofdhuid steeds meer zichtbaar werd, besloot ik voor het eerst een Haartopper te dragen om mijn alopecia te verbergen en eindelijk verder te gaan.

Een van de dingen waar ik me toen het meest zorgen over maakte, was de reactie van mijn omgeving. Hoe zouden mijn familie, mijn partner, mijn vrienden en mijn collega's reageren?

Eerste stap: het aan mijn familie vertellen.

Wat ik het meest vreesde, was mijn ouders vertellen dat ik had besloten een Haartopper te dragen. Ik was toen 30 jaar, maar voelde me vanbinnen nog vrij jong en had dus vaak hun goedkeuring nodig voor mijn keuzes.

Mijn moeder reageerde behoorlijk slecht. Ze zei voortdurend tegen me: « Maar je gaat dat toch niet dragen! Dat is voor kale meisjes, Laure! ». Ze zei dat ik dat niet nodig had en dat ik me voor niets op mijn alopecia fixeerde. Volgens haar zat het allemaal in mijn hoofd, terwijl zij het juist al tien jaar eerder had opgemerkt. Ik wil er objectief bij vermelden dat mijn alopecia toen al behoorlijk vergevorderd was en dat het in mijn situatie heel logisch was om een Haartopper te overwegen. Veel later ontdekte ik trouwens dat mijn collega's mijn alopecia wel hadden opgemerkt en er onderling over hadden gesproken (wat vernederend om dat te horen).

De negatieve reactie van mijn moeder maakte me duidelijk dat wat ik overwoog volgens haar een beschamende oplossing was. Daarna duurde het ongeveer vier jaar voordat ik het aandurfde een pruikenwinkel binnen te stappen. Maar op een dag begreep ik dat ik degene was die dagelijks onder dit complex leed en dat ik niet langer op de goedkeuring van anderen moest wachten om verder te gaan.

Mijn partner reageerde daarentegen heel goed. Ik denk dat hij goed had gemerkt dat ik mijn haar verloor. Hij veroordeelde me niet en zei dat hij me mooi vond zoals ik was, maar dat hij er geen probleem mee had als ik me daardoor beter zou voelen. Zijn steun bij deze beslissing was belangrijk voor mij. Nu ik erop terugkijk, weet ik niet of ik de stap had durven zetten als ik van hem een negatieve reactie had gekregen.

Nadat ik het met hem had besproken, besloot ik een afspraak te maken in de winkel om de Haartopper voor het eerst te passen. Ik maakte een foto van mezelf met de Haartopper. Daarna liet ik de foto's aan mijn ouders en mijn partner zien. Ze bevestigden dat het resultaat heel natuurlijk en volkomen onzichtbaar was en moedigden me aan de stap te zetten. Die goedkeuring deed me goed, ook al had ik mijn besluit eigenlijk al genomen. Ik zou een Haartopper gaan dragen. Ik had graag niet alleen naar de winkel willen gaan en me bij deze stap echt gesteund willen voelen. Maar ik ben er vandaag ook trots op dat ik zelf verder ben gegaan, zonder te wachten tot iemand me in mijn keuzes bevestigde.

Ik koop mijn eerste Haartopper en vertel het vervolgens aan mijn beste vriendinnen

Nadat ik mijn Haartopper in de winkel had uitgekozen, besloot ik contact op te nemen met het merk voor een samenwerking. Ik had namelijk een YouTube-kanaal en dacht dat dit misschien interessant voor hen kon zijn. Het voordeel voor mij was dat ik de Haartopper kreeg in ruil voor het publiceren van video's over het product. Ik moet toegeven dat ik, toen ik die e-mail verstuurde, niet echt dacht dat ze akkoord zouden gaan. Ik dacht trouwens ook dat ik daarna achter die beslissing moest kunnen staan en me publiekelijk met een haarstuk moest laten zien, wat voor mij allesbehalve eenvoudig was!

Het merk ging snel akkoord. Toen besefte ik dat een aantal van mijn goede vriendinnen mijn YouTube-kanaal volgden en dus zouden ontdekken dat ik dit soort oplossing droeg om mijn androgenetische alopecia te verbergen. Daarom besloot ik het initiatief te nemen en het hun te vertellen. Ik dacht dat ze het misschien vervelend zouden vinden om dit tegelijk met mijn abonnees te horen.

Ik ben iemand die erg gesloten is, dus ik had het met mijn vriendinnen nooit over dit complex gehad, ondanks de negatieve invloed die alopecia op mijn levenskwaliteit had. Het was dan ook heel moeilijk voor mij om het hun te vertellen. Ik schaamde me om over mijn complex te praten en was bang dat ze medelijden met me zouden hebben. Misschien zouden ze niet weten hoe ze moesten reageren of uit gewoonte proberen me gerust te stellen, iets waarbij ik me erg ongemakkelijk voelde. Ik wilde niet dat ze medelijden met me hadden. Ik vertelde het met trillende stem aan een van mijn beste vriendinnen, terwijl ik probeerde onverschillig over te komen. Trillend van schaamte en kwetsbaarheid. Ze reageerde heel goed en veroordeelde me helemaal niet. Ik voelde me gesteund.

Bij een andere vriendin heb ik het anders aangepakt. Ik stuurde haar via Messenger een foto van mezelf met de Haartopper en vroeg wat ze van mijn nieuwe kapsel/haarkleur vond. Ze zei dat het me heel goed stond. Toen vertelde ik haar dat het een Haartopper was en dat ik erover zou praten op YouTube. Ze zei dat ze mijn alopecia nooit had opgemerkt, maar dat het resultaat heel geslaagd was.

Mijn grootste angst: de reactie van mijn collega's.

Ik besloot mijn Haartopper voor het eerst te dragen toen ik terugkwam van een vakantie van 3 weken. Ik wilde absoluut niet met mijn collega's over mijn Haartopper praten. Ik was dus erg bang dat ze mijn haarstuk zouden opmerken. Van de ene op de andere dag met drie keer zoveel haar op het werk verschijnen, is heel lastig. Je denkt dat mensen het onvermijdelijk zullen opmerken.

Mijn eerste Haartopper was veel blonder dan mijn eigen haar. Dat was niet mijn keuze. Het was eigenlijk het enige blonde model dat ze me in de winkel hadden aangeboden. Het voordeel was wel dat het de aandacht afleidde. Mijn collega's zagen vooral dat mijn haarkleur was veranderd. Ik herinner me een van mijn jonge collega's die zei toen ik aankwam: « Hoi Laure! Nou zeg, je ziet er stralend uit! ». Een andere collega vroeg me of ik naar de kapper was geweest en zei dat die nieuwe haarkleur me goed stond. Ze raakte mijn haar zelfs aan en vroeg of ik het had gesteild, waarop ik ja antwoordde (spreek iemand die iets probeert uit te zoeken nooit tegen!).

De hele eerste week verliep daarna heel goed. Ik herinner me dat ik op mijn werk regelmatig naar het toilet ging, gewoon omdat ik het heerlijk vond om mezelf te bekijken en me voor één keer mooi te voelen. De Haartopper betekende voor mij een grote verandering in mijn leven. Er was duidelijk een leven vóór en een leven ná. Hij heeft me geholpen mijn zelfvertrouwen terug te krijgen en me weer mooi te voelen.

En hoe denkt u dat het voor u zal verlopen met uw Haartopper?

Vrouwen die overwegen een Haartopper of een pruik te dragen, maken zich vaak veel zorgen over de reactie van hun omgeving. Ze zijn bang dat men merkt dat ze een Haartopper of een pruik dragen en dat ze vervelende opmerkingen krijgen.

Maar in werkelijkheid komt het maar zelden voor dat mensen een haarprothese opmerken. Tenzij u al vrijwel kaal bent en uw alopecia al duidelijk door uw omgeving is opgemerkt. In dat geval kunnen mensen inderdaad begrijpen dat u bent overgestapt op een haarprothese. Maar bij « klassieke » alopecia, die wel zichtbaar maar voor anderen niet zo duidelijk is, zullen mensen niets opmerken, omdat ze niet dagelijks de dichtheid van ons haar analyseren. Ze zullen waarschijnlijk wel een verandering in uw kapsel zien. Maar ze zullen niet denken dat u een haarprothese draagt, omdat de meesten zelfs niet weten dat Haartoppers bestaan.

In het kader van Comme un diadème bied ik al ongeveer 3 jaar Haartoppers aan vrouwen met androgenetische alopecia aan, en ik heb nog nooit feedback gekregen van een vrouw bij wie de Haartopper door haar omgeving werd opgemerkt. De zeldzame keren dat dit wel werd opgemerkt, was de alopecia echt heel uitgesproken (iemand die vrijwel kaal was boven op het hoofd) en dus al duidelijk voordat ze een haarprothese ging dragen.

Er is nog iets om rekening mee te houden. Na een paar jaar zult u ook begrijpen dat dit product absoluut niets is om u voor te schamen. We hebben het recht om een oplossing te vinden voor een probleem waar we onzeker over zijn en waar we veel onder lijden. Wie zou daar negatief over oordelen? Moeten we onze keuzes laten afhangen van dat soort mensen? Volgens mij is het antwoord nee 😉

Tegenwoordig komt het regelmatig voor dat ik met mensen die ik niet of nauwelijks ken ter sprake breng dat ik Haartoppers draag. En ik kan u verzekeren dat daar altijd heel positief op wordt gereageerd. Men ziet dat ik met gemak, zelfvertrouwen en trots over mijn oplossing praat. En daardoor hebben mensen geen behoefte om kritiek te leveren, omdat ze weten dat dit niet voortkomt uit schaamte, maar uit de wens om jezelf weer terug te vinden.

En ter informatie: mijn moeder is vandaag de dag mijn grootste fan van mijn merk voor haaroplossingen 😉

Bekijk de YouTube-video die is opgenomen na een week dagelijks gebruik van mijn eerste Haartopper en ontdek hoe ik er destijds op reageerde:

https://www.youtube.com/watch?v=gP1AzNDDk1M