Mijn eerste onderdompeling in de wereld van haartoppers

Zoals je waarschijnlijk weet als je mijn YouTube-kanaal Comme un diadème en mijn blog volgt, heb ik op mijn 30e de stap gezet naar een Haartopper. Ik heb sinds mijn 20e androgenetische alopecia en begon me steeds meer onzeker te voelen over mijn haaruitval. Maar die stap zetten is allesbehalve vanzelfsprekend. Het heeft me jaren gekost voordat ik me er psychologisch klaar voor voelde. Ik heb verschillende fases doorgemaakt en rampzalige passessies gehad voordat ik me echt klaar voelde om verder te gaan. Ik vertel je er alles over in dit artikel.

Eerste stap: ik ontdek dat Haartoppers bestaan.

In de eerste jaren na mijn diagnose van androgenetische alopecia wist ik niet dat er andere oplossingen bestonden dan Minoxidil of eventuele vrij zware hormonale behandelingen (Androcure). Ik wist helemaal niet dat Haartoppers met clips bestonden. Ik had ze nog nooit gezien of ervan gehoord. Ik wist natuurlijk wel dat pruiken bestonden.

Maar in mijn hoofd waren dat producten voor heel oude mensen, die er totaal niet natuurlijk uitzagen. Ik had die optie dus nooit overwogen. Bovendien was een pruik volgens mij bedoeld voor vrouwen in een veel « extremere » situatie dan de mijne wat hun alopecia betreft (vrouwen die kaal zijn of bijvoorbeeld een kankerbehandeling ondergaan).

Maar omdat mijn alopecia steeds erger werd en het complex dat daarmee samenhing ook, bracht ik soms avonden door op forums voor mannen met kaalheid (ja, ja… zo ver was ik!). Op die forums zeiden sommige mannen weleens dat vrouwen tenminste het geluk hadden dat ze Haartoppers met clips konden gebruiken. Soms zag ik ook vrouwen reageren om informatie te vragen over dit soort oplossingen (Haartoppers met kleefbevestiging of clips, pruiken).

Op dat moment ontdekte ik dus dat Haartoppers bestonden. Ik begon me erin te verdiepen en kwam al snel terecht bij een YouTube-video van een jonge vrouw die een Haartopper paste in een winkel in Canada. Deze jonge vrouw was waarschijnlijk nog geen 25 jaar. Ze had zichtbare, maar vrij lichte alopecia. Ze paste de Haartopper en het resultaat was ongelooflijk natuurlijk. Het maakte haar veel mooier. Ik kon me gemakkelijk met haar identificeren, zowel vanwege haar leeftijd als omdat haar alopecia niet zo uitgesproken was. Ik dacht: als zij zichzelf dit soort producten toestaat, waarom ik dan niet?

Op dat moment voelde ik me nog niet echt klaar om een Haartopper te dragen. Ik wist ook dat mijn alopecia nauwelijks zichtbaar was. Ik had nog nooit opmerkingen gekregen of gemerkt dat mensen me nadrukkelijk aankeken. Toch heeft deze video me psychologisch enorm geholpen. Ik dacht namelijk: « er bestaat een oplossing voor mij, voor als het ooit erger wordt ». Ik beloofde mezelf ook dat ik, als het complex op een dag psychologisch te zwaar zou worden om mee om te gaan, niet zou moeten aarzelen om de stap naar een Haartopper te zetten. Ik moest voorkomen dat ik ongelukkig werd door een complex dat opgelost kan worden. Ik moest kunnen inschatten wanneer dat voor mij nodig werd.

Ik bespreek het met mijn naasten

Ik wilde al snel met mijn naasten over Haartoppers praten. Ik had waarschijnlijk bevestiging nodig van het idee, en wilde op de een of andere manier goedkeuring voelen voor wat ik misschien ooit zou moeten overwegen.

Ik heb er eerst over gesproken met een van mijn beste vriendinnen, die heel positief reageerde. Ze leek niet geschokt door wat ik haar liet zien. Ik legde haar uit dat ik, als mijn alopecia op een dag zou verergeren, misschien mijn toevlucht zou moeten nemen tot dit soort producten. Ze zei dat het resultaat heel natuurlijk en geslaagd was en dat het inderdaad een goede oplossing voor mij kon zijn.

Ik heb er ook met mijn moeder over gesproken, maar zij reageerde heel afwijzend. Ze reageerde er behoorlijk slecht op. Ik had het gevoel dat ze het echt iets beschamends vond. Ze zei: « maar dat ga je toch niet opzetten!!? », « maar dat is een pruik, je gaat toch geen pruik dragen?! Dat is voor vrouwen die hun haar verliezen, Laure ».

Ze zei ook dat het resultaat bij de jonge vrouw er helemaal niet natuurlijk uitzag, dat je het kon zien. Kortom, ze heeft me erg aan het twijfelen gebracht. Ik had het gevoel dat ze zich ook zou schamen als ik zo’n product zou dragen. Op dat moment voelde ik me niet gesteund. Ik heb haar deze video een paar jaar lang af en toe opnieuw laten zien, en telkens reageerde ze op dezelfde afwijzende manier.

Ik weet nu dat ik zonder dit waarschijnlijk eerder de stap had gezet, misschien zelfs al een paar maanden later. Maar in plaats daarvan heb ik 4 jaar gewacht. Tot het complex psychologisch echt niet meer vol te houden was voor mij.

Ik heb geen andere keuze, ik moet verder.

In de loop der jaren begon ik me er steeds meer voor te schamen. Vooral na de geboorte van mijn dochter, toen ik daarna nog veel meer haar verloor. Ik liet geen foto's meer van mezelf met haar maken, omdat ik alleen mijn alopecia zag.

Het werd voor mij steeds moeilijker om dit met verdikkend poeder te verbergen, vooral wanneer ik mijn video's voor YouTube opnam. Toen herinnerde ik me mijn belofte. Ik zei tegen mezelf dat het tijd was om het te proberen en de stap naar een pruikenwinkel te zetten.

Deze stap is niet makkelijk. Ik schaam me om te bellen, om erheen te gaan, om op straat voor de etalage van de winkel gezien te worden, om naar binnen te gaan… maar ik heb het toch gedaan!

Een eerste rampzalige pasafspraak!

Ik begin wat onderzoek te doen en ga naar een winkelketen in Parijs waarvan ik de naam op Google had gevonden. Ik ga erheen met mijn partner en mijn dochter, die toen ongeveer een jaar oud was. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Arm kindje, met een moeder die naar een pruikenwinkel gaat.’ Ik weet dat die gedachte belachelijk is. Daar hoef je je niet voor te schamen. Maar zo voelde ik me.

De winkel lag eigenlijk niet aan een straat, maar helemaal achterin een binnenplaats. Dat had me gerust moeten stellen, maar het versterkte juist mijn idee dat ik iets heel beschamends deed. Ik had het gevoel dat ik naar een bordeel of een seksshop ging, kortom, naar iets wat je echt verborgen wilt houden.

Een verkoopster ontving me nogal afstandelijk en bracht me naar een klein kamertje van amper 3 m2, zonder raam. Er zat geen behang op de muren en ze waren niet geverfd, zoals in een gewone salon. Er lag veel rommel, alsof het een ruimte was waar voorraad wordt opgeslagen. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik een bezemkast binnenstapte!

De verkoopster ging een Haartopper voor me halen, bracht die naar me toe en liep de kamer weer uit. Ik begrijp op dat moment niet goed wat me overkomt. Ze geeft me geen advies en helpt me niet om het product te positioneren. Ik blijf dus alleen achter met een product in mijn handen dat totaal niet bij me past. Het haar is golvend en oranje, Dalida-kleur! Bovendien glanst het enorm. Het lijkt synthetisch. Ik probeer het product op mijn hoofd te zetten. Het resultaat is rampzalig. Ik heb het gevoel dat ze dit ergens uit een rommelwinkel of een Halloweenkostuumwinkel hebben gehaald (of uit een Dalida-kostuumwinkel). Mijn partner kijkt me met grote ogen aan. Gelukkig kan ik door de absurditeit van de situatie erom lachen.

Wanneer de verkoopster terugkomt, zeg ik haar dat de kleur echt veel te veel afwijkt van die van mij. Ze zegt dat dit het enige is wat ze hebben. Ik vind haar bijzonder afstandelijk. Ik besluit weg te gaan. Op straat wil ik huilen. Het is niet alleen een pasafspraak die slecht verloopt. Voor mij is het ook de enige oplossing die ik had om met mijn alopecia om te gaan, en die vervliegt. Ik moest dit echt even verwerken.

Een jaar later…

Na deze rampzalige ervaring wist ik niet meer wat ik ervan moest denken. Het merk waar ik naartoe was gegaan, was geen marktleider. Ze zouden iets goedkoper zijn en daarom had ik voor hen gekozen. Ik dacht dat dat misschien het probleem was en dat er ergens betere producten bestonden.

Op een dag kijkt een jonge collega met prachtig haar op mijn werk naar mijn dunner wordende hoofdhuid terwijl ik tijdens de koffiepauze praat. Aan haar blik zie ik dat ze zich afvraagt wat er aan de hand is en zich zorgen maakt over de toestand van mijn hoofdhuid. Dat is vernederend en voor mij een echte eyeopener: ik begrijp dat ik nu op een punt ben gekomen waarop anderen het opmerken. Ik kan zo niet blijven rondlopen. Zolang alleen ik het zag, ging het nog. Maar ik kan niet verdragen dat mensen het probleem opmerken. Daarom besluit ik opnieuw een afspraak te maken bij een pruikenwinkel en naar een van de marktleiders te gaan.

Deze keer ligt de winkel aan een drukke straat en staan er pruiken in de etalage. Ik weet nog dat ik niet naar binnen durfde. Ik schaamde me dat iemand me zou zien en zich zou afvragen waarom ik daar naar binnen ging. Ik schaamde me dat mensen zouden weten dat ik dit nodig had. Maar ik heb het toch gedaan!

Ik vind dat er nogal wat dingen zijn die verwarrend kunnen zijn wanneer een vrouw met alleen androgenetische alopecia dit soort winkels binnenstapt. Bij de receptie lagen tijdschriften waarin bijna uitsluitend vrouwen stonden die volledig kaal waren door totale alopecia. Of er waren getuigenissen van vrouwen met kanker.

Ik begrijp natuurlijk dat het belangrijk is dat vrouwen die met deze problemen te maken hebben, vertegenwoordigd worden. Maar ik had ook graag vrouwen gezien met alleen androgenetische alopecia. Er waren wel pagina's over Haartoppers, geschikt voor vrouwen met ‘dun haar’. Maar de modellen hadden duidelijk geen androgenetische alopecia. Daardoor kreeg ik het gevoel dat ik niet thuishoorde in deze winkel en geen recht had om daar te zijn.

Ik had het gevoel dat ik een wereld binnenstapte die sterk met ziekte verbonden was, en dat voelde voor mij niet bepaald geruststellend of positief. Ik denk trouwens dat zelfs voor een vrouw die ziek is of aan totale alopecia lijdt, de dingen anders gepresenteerd zouden moeten worden, zodat ook zij de ervaring prettiger kunnen beleven.

Daarna word ik geholpen door een jonge verkoopster, die ik dit keer heel aardig vind. Ze laat me twee Haartoppers zien. Geen ervan heeft echt mijn kleur, maar er zit in elk geval een blonde bij. Laten we niet vergeten dat ik net het trauma van het Dalida-kapsel achter de rug had! Ik was dus bereid veel door de vingers te zien. De blonde is veel blonder dan mijn eigen haar. Van nature ben ik donkerblond, en dit is heel lichtblond, zoals de haarkleur van zangeres Angèle.

De verkoopster helpt me het product te positioneren. Op dat moment herken ik mezelf niet. Ik vind het best mooi, maar ik vind dat je het ziet en dat het echt heel veel haar is. Ik vind dat het mijn gezicht verandert en denk dat iedereen het verschil zal zien. De verkoopster is heel professioneel en stelt me erg gerust. Ze zegt dat ik er gewoon even aan moet wennen. En het klopt: na een minuut of twintig met het product op mijn hoofd begin ik aan het resultaat te wennen.

Ik vind dat de Haartopper me er aanzienlijk mooier uit laat zien. Ik weet nog dat ik dacht: zo had ik er altijd uit moeten zien!

Dat deze Haartopper me eindelijk de mogelijkheid gaf om mijn ware zelf te zijn! Degene die geen alopecia had hoeven te hebben. Degene die in de smaak had kunnen vallen…

Uit deze overpeinzing op die dag is de slogan van Comme un diadème ontstaan: « Word weer wie je bent ». Want dat is precies wat ik voelde.

Een paar weken later was ik gewend aan deze Haartopper en heeft hij mijn leven en mijn kijk op alopecia compleet veranderd.

Maar achteraf weet ik inmiddels dat dit geen geschikt product voor mij was. De kleur verschilde veel te veel van die van mij. Ik heb mijn haar meerdere keren lichter moeten laten maken en toch sloot het nog steeds niet goed aan. Bovendien was de basismaat echt veel te klein, aangezien ik zeer diffuse en uitgebreide alopecia heb. Het geheel maakte het product behoorlijk zichtbaar. Ik moest daarom al snel overstappen op een product met een silk top en een bredere basis. Maar ik heb geen spijt van deze eerste ervaring. Juist door deze ervaring wilde ik video's over dit onderwerp maken voor mijn YouTube-kanaal. Deze eerste Haartopper bracht me in de fascinerende wereld van Haartoppers.

Aarzel vooral niet om in een reactie uw eerste ervaring met de Haartopper met mij te delen. Ik lees uw verhaal met veel plezier!

Ontdek de Haartoppers en pruiken in de webshop:

https://commeundiademe.com/store/

Ontdek het YouTube-kanaal van Comme un diadème:

https://www.youtube.com/channel/UCgFJ9SejriuuyUGDZ6GT9kA?app=desktop